ผู้ค้ำประกันสัญญาเช่าลงนามรับรองความรับผิดในปี 2569 มากกว่าที่เคยเป็นมาตั้งแต่มีการจัดทำสัญญาเช่าแบบรับรอง (assured tenancies) ขึ้นเป็นครั้งแรก ก่อนวันที่ 1 พฤษภาคม 2569 สัญญาค้ำประกันส่วนใหญ่จัดทำขึ้นโดยอ้างอิงระยะเวลาคงที่ของสัญญาเช่าซึ่งมักกำหนดไว้ที่หกหรือสิบสองเดือน และมีเพียงสัญญาค้ำประกันที่จัดทำอย่างดีเท่านั้นที่ระบุอย่างชัดเจนว่าความรับผิดของผู้ค้ำประกันยังคงมีผลต่อเนื่องหลังสิ้นสุดระยะเวลาดังกล่าวหรือไม่ ปัจจุบัน สัญญาเช่าแบบรับรองทุกฉบับที่ทำขึ้นใหม่ในอังกฤษเป็นสัญญาเช่าแบบรายระยะ (periodic) ที่ไม่มีกำหนดสิ้นสุด และไม่มีมาตรา 21 ที่จะนำมาใช้ยุติสัญญาเช่าได้อย่างเรียบร้อย รวมทั้งค่าเช่ายังอาจปรับขึ้นได้ทุกปีตามประกาศตามมาตรา 13 ผู้ค้ำประกันที่ลงนามในหนังสือสัญญาค้ำประกันรูปแบบเก่าอาจกำลังให้คำมั่นว่าจะชำระค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สำหรับสัญญาเช่าที่อาจดำเนินไปนานถึงสิบปี คู่มือนี้อธิบายว่าเอกสารดังกล่าวบังคับให้ผู้ค้ำประกันต้องรับผิดชอบจริงๆ อย่างไร พระราชบัญญัติสิทธิของผู้เช่า ค.ศ. 2025 (Renters' Rights Act 2025) ระบุเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร และหนังสือสัญญาค้ำประกันที่เป็นธรรมและบังคับใช้ได้จริงควรมีลักษณะอย่างไรจากมุมมองของทั้งสองฝ่าย

การรับประกันคืออะไร

การค้ำประกันคือคำมั่นสัญญาของบุคคลหนึ่งที่จะรับผิดชอบหนี้สินหรือการผิดนัดของอีกบุคคลหนึ่ง ในกรณีการเช่าที่อยู่อาศัย ผู้ค้ำประกันจะให้คำมั่นสัญญากับเจ้าของทรัพย์สินว่า หากผู้เช่าไม่ชำระค่าเช่า หรือทำให้ทรัพย์สินเสียหาย หรือฝ่าฝืนข้อตกลงการเช่าประการอื่นใด ผู้ค้ำประกันจะชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างเจ้าของทรัพย์สินกับผู้ค้ำประกัน โดยผู้เช่าเป็นหัวข้อของสัญญานั้น แต่ไม่ใช่คู่สัญญา

มีกฎทางการสองข้อที่สำคัญ ประการแรก ตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติความผูกพันเป็นลายลักษณ์อักษร ค.ศ. 1677 การค้ำประกันจะไม่สามารถบังคับใช้ได้ เว้นแต่จะทำเป็นหนังสือและลงนามโดยผู้ค้ำประกัน ประการที่สอง ภายใต้กฎหมายสัญญาทั่วไป สัญญาจะมีผลผูกพันก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งให้สิ่งตอบแทนบางประการ ซึ่งโดยปกติแล้ว การที่เจ้าของทรัพย์สินให้เช่าที่พักอาศัยตามคำร้องขอของผู้ค้ำประกันนั้นถือว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่เพียงพอ อย่างไรก็ตาม หากเอกสารการค้ำประกันถูกลงนามหลังจากที่สัญญาเช่าได้ดำเนินการเสร็จสิ้นไปแล้ว สิ่งตอบแทนดังกล่าวจะถือว่า “ล่วงเลยไปแล้ว” (past consideration) ทำให้การค้ำประกันนั้นอาจถูกโต้แย้งได้ การจัดทำเอกสารดังกล่าวให้เป็น “หนังสือสัญญาแบบเดด” (deed) จะช่วยตัดประเด็นนี้ออกไป เพราะหนังสือสัญญาแบบเดดนั้นมีผลผูกพันแม้ไม่มีสิ่งตอบแทน

เหตุใดจึงเป็นการกระทำ และสิ่งนั้นต้องการอะไร

สัญญาจะมีผลสมบูรณ์ตามมาตรา 1 แห่งพระราชบัญญัติทรัพย์สิน (บทบัญญัติเบ็ดเตล็ด) ปี ค.ศ. 1989 ก็ต่อเมื่อปรากฏอย่างชัดแจ้งจากหน้าเอกสารว่ามีเจตนาให้เอกสารนั้นเป็นสัญญาที่ทำเป็นลายลักษณ์อักษร (deed) เอกสารนั้นได้รับการลงนามโดยผู้ค้ำประกันต่อหน้าพยานซึ่งรับรองลายมือชื่อนั้น และเอกสารนั้นได้ถูกส่งมอบแล้ว ในการปฏิบัติจริง:

  • เอกสารระบุว่า “ทำขึ้นเป็นหนังสือสัญญา” และช่องลายมือชื่อระบุว่า “ลงลายมือชื่อเป็นหนังสือสัญญาโดย [ชื่อ] ต่อหน้า”
  • พยานเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเป็นอิสระ ซึ่งอยู่ในสถานที่นั้นจริงขณะที่ผู้ค้ำประกันลงนาม ไม่ใช่เจ้าของบ้าน ตัวแทน หรือผู้เช่า และหลังจากนั้นพยานจะใส่ชื่อ ที่อยู่ และลายมือชื่อของตนเอง
  • ผู้ค้ำประกันลงนามด้วยเจตนาที่จะผูกพันตนเอง ซึ่งก็คือความหมายของคำว่า “การส่งมอบ”

การลงนามอิเล็กทรอนิกส์บนหนังสือสัญญาเป็นไปได้ แต่ความเห็นของคณะกรรมาธิการกฎหมาย ซึ่งสะท้อนผ่านแนวปฏิบัติปัจจุบัน คือ ผู้เป็นพยานยังคงต้องอยู่ร่วมกับผู้ลงนามด้วยตนเองเท่านั้น หนังสือสัญญาที่ “มีพยาน” ผ่านการสนทนาทางวิดีโออาจเสี่ยงต่อความไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย หากผู้ค้ำประกันอยู่ต่างประเทศ ให้ผู้ค้ำประกันลงนามต่อหน้าพยานในท้องถิ่นแล้วส่งต้นฉบับกลับมา

สิ่งที่ผู้ค้ำประกันกำลังให้คำมั่นจริงๆ

อ่านข้อความที่มีผลผูกพัน ไม่ใช่หัวเรื่อง คำรับรองทั่วไปมักครอบคลุม:

  • ค่าเช่า รวมถึงค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นเป็นครั้งคราว ซึ่งตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2569 เป็นต้นไป หมายถึงการเพิ่มขึ้นตามประกาศตามมาตรา 13 การรับรองความรับผิดโดยบุคคลภายนอกที่ระบุเฉพาะว่า “ค่าเช่าจำนวน 1,200 ปอนด์ต่อเดือน” อาจไม่ครอบคลุมการเพิ่มขึ้นในภายหลัง เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงสัญญาหลักซึ่งผู้รับรองความรับผิดไม่ได้ให้ความยินยอม อาจทำให้ผู้รับรองความรับผิดพ้นจากความรับผิดตามหลักกฎหมายในคดี Holme v Brunskill (ค.ศ. 1878) สัญญาที่จัดทำอย่างรอบคอบจะระบุอย่างชัดแจ้งว่าครอบคลุมค่าเช่าที่มีการปรับเปลี่ยนตามประกาศตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย และผู้รับรองความรับผิดที่ได้รับคำแนะนำอย่างเหมาะสมมักขอให้มีการกำหนดวงเงินสูงสุด
  • ความเสียหายและข้อผิดพลาดอื่นๆ : ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมที่เกินกว่าการสึกหรอตามปกติ การทำความสะอาด ค่าสาธารณูปโภคที่ยังไม่ได้ชำระซึ่งผู้เช่าเป็นผู้รับผิดชอบ และค่าใช้จ่ายที่สมเหตุสมผลของเจ้าของบ้านในการบังคับใช้สิทธิ
  • ระยะเวลา: ตลอดระยะเวลาการเช่าทั้งหมด “และรวมถึงการต่ออายุ การทำสัญญาใหม่ หรือการคงอยู่ตามกฎหมาย” สำหรับสัญญาเช่าแบบไม่มีกำหนดวันสิ้นสุด ข้อนี้คือข้อที่มีความสำคัญมากที่สุด และจะอธิบายไว้ด้านล่าง
  • ความรับผิดร่วมและแยกกัน ในกรณีที่มีผู้เช่าหลายคน: เว้นแต่เอกสารสัญญาจะจำกัดความรับผิดไว้เป็นพิเศษ ผู้ปกครองที่ค้ำประกันบุตรหลานซึ่งเป็นนักศึกษาอาจต้องรับผิดชอบค่าเช่าทั้งหมดของบ้านห้าห้องนอน รวมถึงส่วนแบ่งค่าเช่าของคนแปลกหน้าอีกสี่คน

พระราชบัญญัติสิทธิของผู้เช่า ค.ศ. 2025 และการรับรอง

พระราชบัญญัติดังกล่าวไม่ได้ห้ามการมีผู้ค้ำประกัน และไม่ได้กำหนดเพดานสูงสุดสำหรับจำนวนที่ผู้ค้ำประกันจะต้องรับรองไว้ อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติดังกล่าวได้เปลี่ยนลักษณะของหนี้สินในสามประการ

สัญญาเช่าแบบไม่มีกำหนดเวลา เนื่องจากสัญญาเช่าที่ได้รับการคุ้มครองฉบับใหม่เป็นสัญญาเช่าแบบต่อเนื่องตั้งแต่เริ่มต้น “ระยะเวลาของสัญญาเช่า” จึงขึ้นอยู่กับระยะเวลาที่ผู้เช่าเลือกจะพำนักอยู่ ทั้งนี้โดยขึ้นอยู่กับเหตุผลในการบอกเลิกสัญญาตามมาตรา 8 ของเจ้าของทรัพย์สิน ดังนั้น การค้ำประกันที่ไม่มีข้อจำกัดด้านระยะเวลาหรือกลไกในการปลดปล่อยจึงอาจมีผลบังคับใช้ไปตลอดกาล ทั้งสองฝ่ายจึงควรกำหนดระยะเวลาไว้ชัดเจน: เจ้าของทรัพย์สินเพราะการค้ำประกันที่ไม่มีกำหนดเวลาซึ่งมีผลผูกพันบุคคลธรรมดาอาจถูกตั้งคำถามได้ และผู้ค้ำประกันก็มีเหตุผลที่ชัดเจนเช่นกัน

การปรับขึ้นค่าเช่ารายปี ค่าเช่าสามารถปรับขึ้นได้เฉพาะโดยหนังสือแจ้งตามมาตรา 13 เท่านั้น โดยสามารถทำได้เพียงครั้งเดียวในช่วงเวลาสิบสองเดือนใดๆ และต้องแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยสองเดือน ผู้เช่ามีสิทธิร้องเรียนเรื่องนี้ต่อศาลชั้นต้น (First-tier Tribunal) ได้ ข้อกำหนดการค้ำประกันจำเป็นต้องระบุอย่างชัดเจนว่า การค้ำประกันดังกล่าวจะปรับขึ้นตามการปรับขึ้นค่าเช่าหรือไม่ หากปรับขึ้นตาม ขีดจำกัดความรับผิดของผู้ค้ำประกันที่ระบุไว้ในรูปแบบของจำนวนเท่าหนึ่งของค่าเช่า ณ เวลานั้น หรือเป็นจำนวนเงินคงที่ จะทำให้ผู้ค้ำประกันทราบถึงกรณีที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างแน่ชัด

การเสียชีวิตของผู้เช่า มาตรา 19 ของพระราชบัญญัติฉบับนี้ ซึ่งเพิ่มมาตรา 16N เข้าไปในพระราชบัญญัติที่อยู่อาศัย ค.ศ. 1988 หมายความว่า การรับรองความรับผิดโดยบุคคลหนึ่งคน ซึ่งให้ไว้ในหรือหลังวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2026 จะไม่มีผลบังคับใช้กับค่าเช่าที่ครบกำหนดชำระหลังจากการเสียชีวิตของผู้เช่าเพียงคนเดียว ในกรณีสัญญาเช่าร่วมกัน การคุ้มครองนี้จะมีผลใช้บังคับก็ต่อเมื่อผู้เช่าทั้งหมดเสียชีวิตแล้วเท่านั้น หรือหากผู้ค้ำประกันเป็นสมาชิกในครอบครัวของผู้เช่าหนึ่งคนหรือมากกว่าหนึ่งคน ก็จะมีผลใช้บังคับก็ต่อเมื่อสมาชิกในครอบครัวเหล่านั้นเสียชีวิตแล้วเท่านั้น; สัญญาเป็นหนังสือ (deed) ควรระบุกฎเกณฑ์นี้ไว้โดยตรง แทนที่จะพยายามยกเว้นการบังคับใช้กฎเกณฑ์ดังกล่าว เพราะข้อกำหนดใดๆ ที่พยายามตกลงยกเว้นการคุ้มครองตามกฎหมายนั้นมีแนวโน้มว่าจะไม่ได้รับการบังคับใช้

พระราชบัญญัติดังกล่าวยังห้ามเจ้าของอสังหาริมทรัพย์เลือกปฏิบัติต่อผู้เช่าที่กำลังจะเข้ามาอยู่อาศัย เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้มีบุตรหรือได้รับประโยชน์จากรัฐบาล การเรียกร้องให้มีผู้ค้ำประกันเฉพาะผู้สมัครที่ได้รับประโยชน์จากรัฐบาลเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการปฏิเสธการเช่า ถือเป็นการกระทำที่อาจนำไปสู่การร้องเรียนภายใต้บทบัญญัติดังกล่าว หากท่านต้องการให้มีผู้ค้ำประกัน โปรดใช้นโยบายดังกล่าวกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน โดยใช้เกณฑ์ความสามารถในการจ่ายที่เหมือนกัน

ความเป็นธรรม และเหตุผลที่มันกำหนดความสามารถในการบังคับใช้

การรับรองที่บุคคลหนึ่งให้แก่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ในระหว่างดำเนินธุรกิจของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์นั้นถือเป็นสัญญาผู้บริโภค และพระราชบัญญัติสิทธิของผู้บริโภค ค.ศ. 2015 ใช้บังคับกับสัญญานั้น ข้อกำหนดใดๆ จะไม่มีผลผูกพันต่อผู้บริโภคหากถือว่าไม่เป็นธรรม และข้อกำหนดใดๆ ที่ไม่ชัดเจนและไม่โดดเด่นสามารถนำมาประเมินความเป็นธรรมได้ แม้ว่าข้อกำหนดนั้นจะเกี่ยวข้องกับสาระสำคัญหลักของสัญญาก็ตาม ผลทางปฏิบัติที่มีต่อหนังสือรับรองการค้ำประกันคือ:

  • การรับประกันทุกสิ่งอย่างไม่มีข้อจำกัดและไม่มีระยะเวลาที่ระบุไว้ในตัวอักษรเล็ก คือประเภทของข้อกำหนดที่ศาลอาจเพิกถอน ซึ่งจะทำให้เจ้าของทรัพย์สินเหลือเพียงศูนย์
  • การรับประกันที่ผู้ค้ำประกันลงนามโดยไม่ได้อ่านข้อตกลงการเช่ามาก่อน อาจถูกโต้แย้งว่าผู้ค้ำประกันไม่ทราบว่าตนกำลังค้ำประกันสิ่งใด;
  • เอกสารที่ชัดเจนซึ่งอธิบายความรับผิด กำหนดวงเงินสูงสุดของความรับผิด หรือระบุการปลดปล่อยความรับผิด และได้มอบให้แก่ผู้ค้ำประกันพร้อมกับสัญญาเช่าล่วงหน้าเป็นเวลาอันสมควรก่อนการลงนาม จะมีโอกาสถูกบังคับใช้ได้มากกว่าอย่างมาก

โดยสรุป ความคุ้มครองที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าของบ้านคือหนังสือแสดงสิทธิ์ที่ยุติธรรมเพียงพอที่จะผ่านการตรวจสอบได้ แบบฟอร์มข้อมูลผู้ค้ำประกันที่ส่งให้ก่อนการลงนาม ซึ่งระบุว่าผู้ค้ำประกันได้อ่านข้อตกลงเช่าแล้ว และได้รับแจ้งว่าอาจขอคำปรึกษาอย่างอิสระก็ไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ และยังปิดกั้นข้อแก้ต่างส่วนใหญ่ได้อีกด้วย

ข้อกำหนดที่เอกสารสัญญาที่สมเหตุสมผลควรมี

ข้อกำหนดหน้าที่ของข้อกำหนดนี้บุคคลหรือฝ่ายที่ข้อกำหนดนี้คุ้มครอง
ขีดจำกัดความรับผิดจำกัดความเสี่ยงรวมไว้ที่จำนวนเงินคงที่หรือค่าเช่าเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนผู้ค้ำประกัน; และเจ้าของทรัพย์สิน โดยการทำให้เอกสารฉบับนี้มีแนวโน้มถูกบังคับใช้มากขึ้น
บทบัญญัติการปรับขึ้นค่าเช่าขยายขอบเขตของการรับประกันให้ครอบคลุมค่าเช่าที่มีการเปลี่ยนแปลงตามประกาศตามมาตรา 13 ภายใต้เพดานที่กำหนดผู้ให้เช่า
บทบัญญัติเกี่ยวกับการแบ่งสัดส่วนสำหรับผู้เช่าร่วมกันจำกัดความรับผิดของผู้ค้ำประกันไว้เฉพาะส่วนของผู้เช่าที่ระบุชื่อ หรือสัดส่วนที่ระบุไว้เป็นการเฉพาะผู้ค้ำประกัน
ปล่อยตัวโดยแจ้งล่วงหน้าอนุญาตให้ผู้ค้ำประกันสิ้นสุดความรับผิดในอนาคตหลังจากผ่านระยะเวลาขั้นต่ำแล้ว โดยแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษรผู้ค้ำประกัน; ผู้ให้เช่ารักษาสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นแล้วไว้ และสามารถประเมินผู้เช่าใหม่ได้
การเสียชีวิตของผู้เช่าระบุข้อกำหนดตามมาตรา 19ทั้งสองกรณี: หลีกเลี่ยงระยะเวลาที่ไม่มีผลผูกพัน
ประกาศการผิดนัดผู้ให้เช่าต้องแจ้งผู้ค้ำประกันเกี่ยวกับหนี้ค้างชำระภายในระยะเวลาที่กำหนดผู้ค้ำประกัน ซึ่งสามารถเข้ามาจัดการได้ตั้งแต่เนิ่นๆ
แผ่นข้อมูลและหนังสือรับรองบันทึกว่าผู้ค้ำประกันได้เห็นสัญญาเช่าแล้ว และมีโอกาสขอคำปรึกษาเจ้าของทรัพย์สิน

ประเด็นที่ควรพิจารณาสำหรับเจ้าของอสังหาริมทรัพย์

ขอคำมั่นประกันก่อนที่สัญญาเช่าจะถูกเซ็น ไม่ใช่หลังจากนั้น เพื่อให้เหตุผลที่ชัดเจนในการให้สัญญาเช่านี้คือการรับรองดังกล่าว จัดส่งสัญญาเช่าฉบับสมบูรณ์ให้ผู้ค้ำประกัน รวมถึงคำชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับเงื่อนไขตามมาตรา 16D แห่งพระราชบัญญัติที่อยู่อาศัย ค.ศ. 1988 ตรวจสอบสถานะของผู้ค้ำประกันเอง: ผู้ค้ำประกันจำเป็นต้องมีทรัพย์สินเพียงพอที่จะฟ้องร้องได้ ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึงผู้อยู่อาศัยในสหราชอาณาจักรที่เป็นเจ้าของบ้าน หรือบุคคลที่มีรายได้คงที่ และท่านมีสิทธิที่จะขอหลักฐานประกอบได้ เก็บเอกสารสัญญาค้ำประกันฉบับดั้งเดิมที่มีลายเซ็นไว้พร้อมแฟ้มสัญญาเช่า และแจ้งให้ผู้ค้ำประกันทราบโดยเร็วหากมีการค้างชำระค่าเช่า: ผู้ค้ำประกันที่เพิ่งทราบปัญหาเป็นครั้งแรกเมื่อมีค่าเช่าค้างชำระถึงหกเดือน จะมองหาข้ออ้างเพื่อไม่จ่ายค่าค้ำประกัน สำหรับเนื้อหาที่สัญญาเช่าต้องระบุไว้บัดนี้ โปรดดู คู่มือสัญญาเช่าปี 2026 ของเรา

ประเด็นที่ควรพิจารณาสำหรับผู้ค้ำประกัน

อย่าลงนามในเอกสารใดๆ ที่คุณยังไม่ได้อ่าน และอย่าลงนามในหนังสือรับรองความรับผิด (guarantee) โดยไม่ได้เห็นสัญญาเช่าก่อน ถามให้ชัดเจนว่าค่าเช่าเท่าไร หนังสือรับรองความรับผิดนี้จะปรับเพิ่มตามการขึ้นค่าเช่าหรือไม่ มีเพดานสูงสุดหรือไม่ คุณต้องรับผิดชอบส่วนแบ่งของผู้เช่ารายอื่นด้วยหรือไม่ หนังสือรับรองนี้มีผลบังคับใช้นานเท่าใด และคุณจะพ้นจากภาระผูกพันนี้ได้อย่างไร หากคำตอบสำหรับคำถามข้อสุดท้ายคือ “คุณไม่สามารถพ้นได้” ให้ขอใส่บทบัญญัติปลดเปลื้องความรับผิด (release clause) ซึ่งเจ้าของทรัพย์สินที่สมเหตุสมผลมักจะยอมรับและกำหนดระยะเวลาขั้นต่ำไว้ด้วย โปรดจำไว้ว่า สัญญาแบบ deed จะผูกพันคุณแม้คุณจะไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ จากการลงนาม และโดยทั่วไปแล้ว เจ้าของทรัพย์สินสามารถเรียกร้องจากคุณได้โดยตรง โดยไม่จำเป็นต้องฟ้องร้องผู้เช่าก่อน หากจำนวนเงินที่เกี่ยวข้องมีมูลค่าสูง ควรจ่ายค่าบริการทนายความหนึ่งชั่วโมงก่อนลงนาม

เอกสารที่คุณต้องใช้

สัญญาค้ำประกันการเช่า ของเรา (เป็นหนังสือสัญญาที่มีพยาน) จัดทำขึ้นสำหรับสัญญาเช่าระยะต่อเนื่องตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติสิทธิของผู้เช่า ค.ศ. 2025: มีการลงลายมือชื่อหนังสือสัญญาโดยมีพยาน, ครอบคลุมโดยชัดแจ้งถึงการปรับขึ้นค่าเช่าตามมาตรา 13, ระบุหลักเกณฑ์ตามมาตรา 19 ว่าด้วยกรณีผู้เช่าเสียชีวิตอย่างถูกต้อง, และมีบทบัญญัติเสริมแบบเลือกได้สำหรับการกำหนดเพดานความรับผิด, ส่วนแบ่งและความปลดปล่อยผู้เช่าร่วมหลังจากผ่านไปสิบสองเดือน รวมทั้งแนบแผ่นพับให้ข้อมูลแก่ผู้ค้ำประกันเพื่อส่งให้ก่อนการลงนาม หนังสือสัญญานี้ใช้ร่วมกับสัญญาเช่าระยะต่อเนื่องที่ได้รับการรับรอง (สำหรับอังกฤษ) ของเรา และทั้งสองฉบับรวมอยู่ในชุดเอกสารสำหรับเจ้าของทรัพย์สินปี 2026 จัดทำโดยทนายความ สามารถแก้ไขได้ทั้งในรูปแบบไฟล์ Word และ PDF และส่งมอบทันที หนังสือสัญญาเหล่านี้เป็นต้นแบบทั่วไป; ในกรณีที่ผู้ค้ำประกันอาศัยอยู่ต่างประเทศ เป็นนิติบุคคล หรือสัญญาเช่ามีลักษณะพิเศษ โปรดปรึกษากับทนายความ