การคำนวณช่วงเวลา 10 ปีในการถือสิทธิ์อยู่อาศัยถาวรนั้นทำอย่างไร? กรณีใดที่การออกจากประเทศจะทำให้ช่วงเวลา 10 ปีนั้นถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์?

ในเดือนกรกฎาคม 2024 กระทรวงมหาดไทยได้เพิ่มย่อหน้าอธิบายลงในคู่มือกรณีการพำนักระยะยาว โดยจำกัดตัวเลขเดิม 548 วันให้อยู่ในขอบเขตที่แคบมาก: ตัวเลขนี้ใช้เฉพาะกับช่วงเวลาภายในช่วงระยะเวลา 10 ปีที่นับเป็นคุณสมบัติ ก่อนวันที่ 11 เมษายน 2024 เท่านั้น หากมองย้อนกลับไปสามเดือน ไม่มีใครกล้าให้คำตอบที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ – เมื่อวันที่ 11 เมษายน ภาคผนวก Long Residence ได้แทนที่ย่อหน้า 276B อย่างเป็นทางการ โดยเปลี่ยนขีดจำกัดการขาดอยู่จาก ‘ไม่เกิน 184 วันต่อช่วงเวลาเดียว และไม่เกิน 548 วันรวมทั้งหมดในช่วงระยะเวลา 10 ปี’ เป็น ‘ไม่เกิน 180 วันในทุกช่วง 12 เดือนที่ต่อเนื่อง’; และเมื่อมองย้อนกลับไปหลายทศวรรษนับจากปี 2024 เป็นต้นไป ก็ย่อมจะพบปีต่าง ๆ ที่กฎเดิมยังคงมีผลบังคับใช้อยู่

ดังนั้น สำหรับคำถามว่า “จะเกิดช่องว่างในช่วงสิบปีข้างหน้าหรือไม่” คำตอบจะขึ้นอยู่กับช่วงเวลาที่กล่าวถึงอย่างเฉพาะเจาะจง

548 วันยังนับอยู่หรือไม่? นับเฉพาะช่วงเวลาจนถึงวันที่ 11 เมษายน 2024 เท่านั้น

ข้อ 2.2A ของภาคผนวก ‘การพำนักต่อเนื่อง’ ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า: สำหรับช่วงเวลาที่นับเป็นคุณสมบัติก่อนวันที่ 11 เมษายน 2024 ในคำขอการพำนักต่อเนื่อง ช่วงเวลาที่ออกจากดินแดนแต่ละครั้งต้องไม่เกิน 184 วัน และรวมทั้งหมดในช่วงเวลาดังกล่าวต้องไม่เกิน 548 วัน; การขาดอยู่ตั้งแต่วันที่ 11 เมษายนเป็นต้นไป จะถูกประเมินตามเกณฑ์เดียว คือต้องไม่เกิน 180 วันในทุกช่วงเวลา 12 เดือนที่ต่อเนื่องกัน สองชุดของข้อจำกัดนี้ใช้กับช่วงเวลาที่แยกกัน; ไม่มีการรวมกันหรือทับซ้อนกัน คู่มือการจัดการคดี “การพำนักระยะยาว” Home Office ปัจจุบัน (ฉบับวันที่ 3 สิงหาคม 2026) ระบุในประเด็นนี้ว่า สำหรับช่วงเวลา 10 ปีที่เริ่มตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน 2024 ไม่มีการจำกัดรวม 548 วันสำหรับทั้งช่วงเวลา 10 ปีดังกล่าว

ลองคำนวณอีกครั้งด้วยวันที่ในวันนี้ ยื่นในเดือนตุลาคมปี 2026 ช่วงความถูกต้องจะย้อนกลับไปถึงเดือนตุลาคมปี 2016 โดยประมาณ 7.5 ปีอยู่ในมาตรฐานเก่า (ดูการเดินทางหนึ่งครั้ง 184 วันและผลรวมของช่วงนี้) สองปีครึ่งล่าสุดตามช่วงเวลา 180 วัน ทั้งสองช่วงสามารถผ่านเกณฑ์ได้ก็พอแล้ว

การตัดสินใจของฉันคือ ผู้ที่มีวีซ่า 10 ปี ควรควบคุมความเสี่ยงในการเดินทางออกนอกประเทศตามระยะทางของการเดินทางแต่ละครั้ง แทนที่จะดูจำนวนวันรวมตลอด 10 ปี จัดการโดยแบ่งการเยี่ยมญาติครั้งยาวออกเป็นสองช่วง และบีบเข้าไปในช่วงเวลา 12 เดือนที่แตกต่างกัน นั่นคือการจัดการที่ถูกต้องตามกฎที่มีอยู่; การเลื่อนการเดินทางเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อกำหนด "รวมทั้งหมดไม่เกิน 548 วันในระยะเวลา 10 ปี" ใช้เส้นทางเก่าที่ไม่ได้ใช้แล้วสำหรับผู้ที่ยื่นคำร้องในปัจจุบัน

กรณีใดบ้างที่แท้จริงแล้วทำให้เวลาสิบปีหายไป

การพำนักอย่างต่อเนื่อง หากถูกทำลาย ผลที่เกิดขึ้นไม่ใช่การหยุดชะงัก แต่คือเส้นทางที่ถูกตัดขาดที่จุดที่ถูกทำลาย: การคำนวณของ Appendix Continuous Residence จะนับย้อนกลับจากวันที่ยื่นคำขอ ช่วงเวลาที่อยู่ก่อนจุดที่ถูกทำลายจะไม่สามารถนำมารวมได้อีก ดังนั้นจึงต้องเริ่มสะสมใหม่ตั้งแต่หลังจุดที่ถูกทำลาย สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เกิดผลลัพธ์นี้ มีเพียงประเภทเหล่านี้เท่านั้น

LR 11.2 ได้ระบุชัดเจนว่าสถานะต่างๆ เช่น การปล่อยตัวชั่วคราวของผู้อพยพ การเข้าประเทศชั่วคราว และการปล่อยตัวชั่วคราว รวมถึงระยะเวลาที่อยู่เกินกำหนด จะถูกตัดออกจากการนับเป็นเวลาสิบปี บรรทัดที่ห้าในตารางมักจะเกิดปัญหาบ่อยที่สุด เพราะผู้เกี่ยวข้องมักยังอาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรและยังทำงานอยู่ จึงไม่รู้สึกว่าตนเองได้หลุดจากเส้นทางนี้แล้ว

ในทางกลับกัน ถ้าการขาดงานแต่ละครั้งภายใน 12 เดือนไม่เกิน 180 วัน การที่หายไป 5 เดือนในปีก็ไม่ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ขาดหายไป จำนวนวันจะไม่กลายเป็นปัญหาเพียงเพราะ "ดูเหมือนนานเกินไป"

กลับประเทศก่อนวีซ่าหมดอายุเพื่อขอวีซ่าใหม่ ช่วงว่างนั้นจะถูกนับอย่างไร

นี่คือประวัติศาสตร์ที่พบได้บ่อยที่สุดใน 10 ปีที่ผ่านมา: นักเรียนเซ็นสัญญาใกล้หมดอายุ พวกเขาเดินทางกลับประเทศก่อน แล้วจึงบินกลับมาอีกครั้งหลังจาก几สัปดาห์หรือหลายเดือนด้วยวีซ่าใหม่

ข้อกำหนดของ "Appendix Continuous Residence" คือ ช่วงเวลาที่ไม่มีใบอนุญาตจะทำให้การพำนักอย่างต่อเนื่องถูกตัดขาด แต่ในกรณีของการขออยู่อาศัยถาวร มีข้อยกเว้นเฉพาะหนึ่งข้อ ซึ่งคือ เมื่อเดินทางออกนอกประเทศ ต้องมีใบอนุญาต และเมื่อกลับมาสหราชอาณาจักร ต้องมีใบอนุญาตที่ยังมีผลบังคับใช้ (ไม่ว่าจะเดินทางกลับมาตามเส้นทางเดิมหรือเส้นทางอื่นก็ตาม) และระยะเวลาที่ไม่อยู่ต้องไม่เกินขีดจำกัดของ CR ช่วงเวลาดังกล่าวจึงไม่ถือว่าเป็นการตัดขาดการพำนักอย่างต่อเนื่อง

ข้อยกเว้นนี้มีผล แต่ไม่ได้หมายความว่าช่วงเวลาดังกล่าวจะถูกนับรวมในระยะเวลาสิบปี ข้อกำหนด LR 11.1 ระบุว่าทุกวันของช่วงเวลาคุณสมบัติต้องอยู่ภายในระยะเวลาใบอนุญาต (ยกเว้นผู้มาเยือน นักศึกษาภาษาแบบระยะสั้น และแรงงานช่วงฤดูกาล) วันที่บุคคลอยู่ต่างประเทศและไม่มีใบอนุญาต ไม่ถือว่าเป็นช่วงขาดแคลนหรือการพำนักที่ถูกกฎหมายในสิบปี ดังนั้นวันครบกำหนดจะถูกเลื่อนออกไป จุดที่คนมักจะพลาดคือ ในการเดินทางผ่านเส้นทางวีซ่าทำงานห้าปีนั้น ไม่มีข้อยกเว้นเฉพาะสำหรับการพำนักถาวร เช่น ประสบการณ์การเดินทางออกนอกประเทศช่วงหนึ่ง อาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันในสองเส้นทางนี้

ข้อมูลที่จำเป็นในการตรวจสอบว่าคุณอยู่ฝั่งใดนั้นไม่ซับซ้อนเลย ให้จัดเรียงวันเดินทางออกและกลับประเทศในช่วงสิบปีที่ผ่านมาเป็นสามคอลัมน์ (วันเดินทางออก วันกลับเข้าสหราชอาณาจักร และวันที่ใบอนุญาตมีผลบังคับใช้ในขณะนั้น) ช่วงเวลาที่มีช่องว่างเกิดขึ้นอยู่ที่ไหน และใบอนุญาตมีผลบังคับใช้หรือไม่ในวันที่คุณเดินทางออก สามารถมองเห็นได้ทันที สองเที่ยวเดินทางที่ข้ามปีควรนับแยกตามวันที่และช่วงเวลาที่ทับซ้อนกับหน้าต่างแต่ละหน้าต่าง

คุณลักษณะของเส้นทาง 10 ปีคือระยะเวลาที่ยาวนาน แผนการเดินทางมักเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง จุดที่ขาดหายไปมักจะอยู่ในทริปที่ไม่มีใครพูดถึงอีกต่อไปในปีที่สามหรือสี่ ทำตารางสามคอลัมน์ออกมา จะมีประโยชน์มากกว่าการจำจำนวนวันใด ๆ

บทความนี้เป็นเพียงข้อมูลอ้างอิง สำหรับปัญหาเฉพาะกรุณาปรึกษานักกฎหมายที่ได้รับใบอนุญาต

[แหล่งข้อมูล] กฎการย้ายถิ่นปัจจุบัน ภาคผนวก การพำนักต่อเนื่อง: https://www.gov.uk/guidance/immigration-rules/immigration-rules-appendix-continuous-residence ; ภาคผนวก Long Residence: https://www.gov.uk/guidance/immigration-rules/immigration-rules-appendix-long-residence ; Home Office แนวทางการพิจารณาคดี "Long residence" ฉบับวันที่ 3 สิงหาคม 2026: https://assets.publishing.service.gov.uk/media/6924762cf2b88d41c7ba7ed0/Long+residence.pdf

การจัดการกับเรื่องกฎหมายของสหราชอาณาจักร? JustiScript สามารถช่วยได้